So it begins

24 06 2016 - 17:29


UKEU Vandaag is een heel droeve dag voor Europa. Het Verenigd Koninkrijk besliste in een referendum om uit de EU te stappen. Ik heb er hier niets over geschreven, maar ik heb op mijn Twitteraccount, dat ik vanuit mijn professionele bezigheden gebruik (en daarom vooral in het Engels) eergisteren dit gepost : „On balance, the UK has been a force for good in the EU. The EU has been mostly good for the UK too. Let’s stay together #WeWouldMissYou”

De gok van Cameron, bedoeld om zijn partij bijeen te houden, pakte verkeerd uit. De jarenlange striemende kritiek op „Brussel” die hij en zijn partijgenoten, maar ook velen in Labour, lieten optekenen en de nooit tegengesproken onzin die de tabloids voortdurend spuiden kon niet in enkele weken worden omgebogen met de bekentenis dat het per saldo véél beter is om in de EU te blijven dan eruit te stappen.

Ik ben ervan overtuigd dat de Britten een monumentaal verkeerde beslissing hebben genomen. Als de Unie hier sterker uitkomt, zoals Donald Tusk vandaag impliceerde, dan zullen ze zich dat zeer hard betreuren. Als dit het begin van het einde is voor de EU, dan zullen zij het minder beseffen, maar betalen wij samen met hen de prijs. Hoe jammer. Hoe onbegrijpelijk. Hoe verkeerd. Hoe pijnlijk ook om te zien dat er bij de Britten beneden de leeftijd van 50 wel een duidelijke meerderheid was om in de EU te blijven.

En ja, daarmee zal ik wel tot de Europeanen, misschien zelfs de eurocraten, behoren die niet beseffen dat de burger er allemaal niets van wil weten. Maar waarvan dan juist niet ? En wat moet er gebeuren met de manifest tegengestelde verwachtingen ? De verwijten dat er niet wordt samengewerkt (om terroristen tegen te houden) en dat er soevereiniteit wordt afgestaan ? De verwijten dat de nationale aanpak wordt miskend en dat er onterechte concurrentie is wegens te grote verschillen ? De verwijten dat Europa geen sociaal beleid zou voeren (dat doet het wel) en dat sociaal beleid geen zaak van Brussel mag zijn ?

Als lokaal politicus wil ik alvast mijn kiezers vragen om nooit op mij te stemmen als ze me vervolgens willen verwijten dat ik de kool en de geit niet heb gespaard, dat ik geen eieren en kuikens kan afleveren, dat ze de cake niet kunnen opeten en bewaren voor de volgende dag.

En als Europeaan weet ik het even niet nu. Het is te vroeg voor antwoorden op de talrijke vragen.

Er zijn in de referendumcampagne dingen beloofd die aan elkaar tegengesteld zijn, en mensen hebben daar dan vóór gestemd. Omdat sommigen stelden dat het wel kon, en ze die dan maar geloofden. Enkelen van de „Brexiteers” lijken er ook nu nog van overtuigd dat zij en enkel zij zullen bepalen hoe de toekomstige verhouding tussen het VK en de EU eruit zal zien. Wel, neen. We hebben het VK altijd in belangrijke mate laten beslissen onder welke voorwaarden ze bij de EU wilden horen. Terecht, want hun lidmaatschap had een grote meerwaarde. Maar de voorwaarden voor de uitstap zullen natuurlijk op een heel andere basis bepaald worden. Out is out, dat was vooraf erg duidelijk gemaakt.

Overigens stelt het referendum overigens andermaal de vraag op scherp wat de N-VA bezield heeft om in de ECR-fractie van het Europees Parlement te stappen - en van de weeromstuit af en toe het discours te voeren waarvoor Cameron nu de prijs betaald heeft. De fractieleider, een Britse conservatief, voerde campagne om uit de EU te stappen... Nu dat kamp gewonnen heeft, bestaat de fractie zelf de facto nog uit de Poolse regeringspartij die aldaar goed haar best doet om de democratie te ondermijnen, en uit een reeksje kleinere partijen waarmee het ook kwaad kersen eten is. En ja, natuurlijk, een fan van Verhofstadt zullen ze bij de N-VA niet worden. De man heeft een doodzonde begaan : een regering geleid met een regeerakkoord waarin de communautaire stilstand ingebakken was. Maar is een verstandshuwelijk met hem zoveel erger dan één met Jaroslaw Kaczinsky (Bas van der Staaij ? Panos Kammenos ? Alexander Gauland ?).

No retreat, no surrender

13 06 2016 - 11:21


Orlandokl De aanslag in Orlando lijkt een beetje "hybride". We zijn dit soort schietpartijen in de VS gewoon geworden. President Obama speechte gisteren al voor de 14e keer sinds zijn aantreden naar aanleiding van dit soort gebeuren. De zonder meer dwaze wapenwetgeving in de VS ligt zonder twijfel mee aan de basis van het dodelijke fenomeen, en dus ook van deze aanslag. Om de president te citeren : "This massacre is therefore a further reminder of how easy it is for someone to get their hands on a weapon that lets them shoot people in a school, or in a house of worship, or a movie theater, or in a nightclub."

Toch past deze aanslag ook in de rij die tot voor kort in Brussel eindigde. Het verbaast me daarom dat ze in Europa zoveel minder reactie lijkt op te roepen. Dat de schutter bovendien de LGBTI-gemeenschap expliciet als doelwit koos, versterkt die verbazing nog.

Ik hoop dat "the land of the free and the home of the brave" erin slaagt het hoofd koel te houden, of te maken, en zonder te luisteren naar demagogen als Donald Trump de keuzes maakt die zich opdringen. Over vrijheid en respect voor ieder mens valt niet te onderhandelen.

No retreat, no surrender.

Weg

11 06 2016 - 21:34


Die ochtend op de trein van Brussel naar Antwerpen... Nadat ik gisterenavond teruggekeerd was uit Parijs, alwaar de voetbalgekte uiteraard de stad overheerste, meer nog dan het zich opstapelende vuilnis, nam ik deze morgen de "Amsterdammer". Met nogal wat bagage, waaronder een bakje aardbeien. Die zijn veilig in mijn ijskast beland. Maar de tas met mijn laptop, die ik ook meenam op de trein, wel, die bleek in Antwerpen verdwenen.

Een doodgewoon voorval, ongetwijfeld. Het overkwam me zelden, maar dat betekent vooral dat ik van geluk mag spreken. De tas werd ook gewoon meegenomen (denk ik, ik heb namelijk niets gemerkt). Waren het maar de aardbeien geweest - ik had er allicht mooiere moeten kopen. Echte Hoogstraatse, bijvoorbeeld. Dan was ik die nu misschien kwijt geweest...

Ik ken maar al te veel mensen bij wie werd ingebroken, die werden bedreigd of overvallen. Maar toch, het zorgt voor het soort dag waarop je de shariastraf voor diefstal plots niet eens zo onredelijk vindt. Dat zal weer wel overgaan (de would-be one-armed-bandit kan daarin wellicht gerust zijn), maar ondertussen zorgt het toch maar voor een behoorlijk rot gevoel, waarvoor vreemd genoeg zowel mijn eigen onoplettendheid als het gebrekkige normbesef van de nieuwe bezitter van mijn tas elk voor de volle 100% verantwoordelijk zijn.

En het is erg vervelend. Dit stukje intikken lukt met een tablet nog wel, maar de N-VA/PLE-Nieuwsflits zal vandaag echt niet zoals gepland verstuurd geraken. En ook enkele "Essen in Beeld"-taken gaan voorlopig blijven liggen.

Oh ja, het kantoor van de spoorwegpolitie in Antwerpen-Centraal is dicht, omwille van te veel patrouille-opdrachten. En bij de Nederlandse Spoorwegen bleek het hele systeem om "verloren voorwerpen" te melden er vandaag ook uit te liggen. Maar goed, maandag wordt er alvast niet gestaakt. Hopelijk is er ook plaats genoeg in de trein, want mijn bagage gaat voorlopig toch een zitplaats krijgen, vrees ik...

OCMWijsheid

5 05 2016 - 19:41


OCMWgebouw Toen ik hier over de komst van Annemie Van Loon in de OCMW-raad schreef, wist ik dat al dat er nog een tweede vervanging op til was. Die was toen zelfs al bijna rond. Dat het er uiteindelijk drie zouden worden, was toen nog niet te voorzien. Jammer genoeg het gevolg van niet zo fijne omstandigheden.

Het levert ons wel een verrassende maar erg boeiende OCMW-fractie op. Naast Jasper en Annemie zijn sinds gisteren Liesbeth Denissen en Paul De Corte OCMW-raadslid.

Om met Paul te beginnen... Ik herinner me nog altijd dat hij hier naar mij thuis kwam, in 2001, op de dag dat mijn ouders naar Hoek aan het verhuizen waren. Hij meldde dat hij zijn OCMW-mandaat niet zou verlengen en vroeg aan mij om het over te nemen. Dat was niet helemaal een verrassing, maar toch ook niet helemaal voorzien. Ik heb vervolgens vijf jaar lang erg graag in de OCMW-raad gezeten, en ben daar Paul dankbaar voor gebleven. Al had hij het zeker even goed gedaan, zoals hij in de zes jaar voordien al had bewezen. Als enige raadslid -dat was ik ook- maar in de meerderheid, niet altijd even gemakkelijk. En nu komt hij zowaar terug. Voor hoe lang weten we nog niet, maar we weten wel dat hij dat opnieuw degelijk en enthousiast gaat doen. En het OCMW is dan wel veranderd in die tussentijd "plus ça change, plus ça reste la même chose", zoals men aan de andere kant van de taalgrens zegt. Het doel is nog altijd hetzelfde gebleven.

Dat doel is ook wat Liesbeth naar de OCMW-raad drijft. Een sociaal beleid op maat van de Essenaren die het niet altijd zo gemakkelijk hebben. Een inspiratie die ook haar schoonvader, wijlen Jos Van Loon, naar het OCMW dreef dat hij (veel te kort) mocht voorzitten. Ik ben ervan overtuigd dat zij dat even goed gaat doen.

Veel succes, Liesbeth en Paul. En zoals dat telkens gaat als er iemand de OCMW-raad namens N-VA/PLE vervoegt, ben ik ook alweer een tikje jaloers.

Wir schaffen das

26 04 2016 - 22:21


Vluchtelingen Het was vanavond gemeenteraad. Door omstandigheden zit ik nu alweer terug in de trein naar Brussel. Ik zou mijn reistijd kunnen gebruiken om commentaar te geven over de (ontstellende) antwoorden op mijn vragen over de activeringsheffing. Maar die kans krijg ik nog wel. Ik zou er ook fijntjes op kunnen wijzen dat we voor een te laat ingediende vraag van sp.a om een mandaat aan te passen gewoon de hoogdringendheid mee hebben goedgekeurd. We hadden die ook kunnen weigeren (en dan was het niet doorgegaan), zoals sp.a deed toen wij eens te laat waren. Maar dat ga ik ook niet doen.

Ik ga gewoon de burgemeester feliciteren. Zijn antwoord op de vragen van de ongeruste bewoners van Heikant over de komst van vier asielzoekers naar het woonhuis van het Paviljoen was gewoon goed. De juiste toon vinden was in niet eenvoudig, en soms werd de vaste grond onder zijn voeten even glibberig, maar hij bleef het evenwicht bewaren. En zijn boodschap, dat Essen 30 tot 40 asielzoekers echt wel aankan, en dat elke mens als persoon moet worden benaderd, was terecht. Ook de verwijzingen naar de vluchtelingen uit Essen in Wereldoorlog I en naar Essen-Oldenburg heb ik gewaardeerd. Goed werk.

Laat het gras maar groeien

26 04 2016 - 16:01


TerreinOP Ik ken je al lang. Ik weet nog hoe de resten van wat een zeer indrukwekkende oude boom moet zijn geweest, enkele sokkels van wellicht mooie beelden, een altijd troebele en meestal stinkende gracht en een verwaarloosd monument je omzoomden. Maar jij, je was een prachtig speelterrein. Een mooi grasveld, altijd groen, en in de herfst vol nootjes en kastanjes.

En toen werd er beleid gemaakt. De oude boomstronk verdween. De lege sokkels ook. Uit de voor de zoveelste keer vergane glorie kwam opnieuw een mooie Oude Pastorij tevoorschijn. En de gracht, die werd opgekuist. Het slib, dat kreeg jij te verwerken. Wie dat bedacht heeft, decennia geleden, vraag ik me nog steeds af. Met jou is het nadien nooit echt meer goed gekomen.

Oh, je toekomst zag er goed uit. Telkens opnieuw. Je zou een wandelpark worden. Een beeldentuin. Een terrein voor evenementen. De schutterspaal zou weggehaald worden. Via de Magerbeek zou er terug stromend water in de gracht komen. Dertig jaar geleden. Twintig jaar geleden. Tien jaar geleden.

Al die tijd bleef je gewoon waar je best in was. Een speelterrein. Na elke mislukte heraanleg bleek je toch vooral geschikt voor Chinese Voetbal. En Dikke Bertha. De aangebrachte verbeteringen aan het grasveld, de wandelpaden die werden geplaats, ze werden vakkundig door vrachtwagenwielen of aanhangwagens omgewoeld. Meestal met het logo “gemeente Essen” goed zichtbaar. Vaak heb ik ze mee verwelkomd, die vrachtwagens, mee leeg geladen. Maar altijd met een dubbel gevoel. Want jij zag af.

Toegegeven, de laatste keer dat je werd opgeknapt ging het wat beter. De afwatering blijkt niet zo rampzalig als voordien. Ik hoorde gisteren op de “Open MINA-raad” dat er ook geen gemeentelijke vrachtwagens meer op het terrein komen (’t Zal wel, denk ik dan, ik heb het al zo vaak gehoord – maar misschien menen ze het nu wel). En de plannen komen terug boven. Een beeldentuin. Zitbanken voor de wandelaars. Afscherming voor de waardevolle bomen. Er zullen evenementen blijven – want een beter terrein hebben we daar nu eenmaal niet voor in Essen. De Magerbeek wordt omgelegd, natuurlijk. En de schutterspaal ? Die gaat alweer weg. Als er een alternatief wordt gevonden. De eendenplaag –de belangrijkste reden waarom de jeugdbewegingen in de buurt de Vest als een pest beschouwen, in plaats van als een verrijking voor de omgeving waar ze mee zorg voor moeten dragen– wordt aangepaakt.

Het klinkt allemaal goed. Ik verbaasde me er gisteren over dat er nog auto’s (of vrachtwagens) op het terrein zullen worden toegelaten. Ik zie echt niet in waarvoor dat nodig is. Laden en lossen kan toch ook in Essendonk ? Dat is wat verder gaan – en dan ? Het gaat over enkele tientallen meters.

En jij, oh dierbaar grasveld ? Wat denk jij ervan ? Ik ben ervan overtuigd dat jij vooral hoopt dat je de rol mag blijven spelen waar je het best in bent. Die van groot, mooi, open, groen speelterrein. Wat er de rest van de tijd gebeurt, vind je niet zo belangrijk. Wandelen tussen de beelden of wipschieten ? Het mag. Maar op zaterdag en zondag, in juli en augustus, dan ben je het mooiste veld voor Dikke Bertha in heel Vlaanderen. En dat wil je vooral blijven.

Zoals het een grasveld betaamt, zwijg je natuurlijk. Maar voor één keer wil ik toch jouw mening laten horen. Je hebt verdorie genoeg afgezien, al die jaren.

A clown called Donald

17 04 2016 - 16:48


Trump The Donald. Het heeft veel te lang geduurd vooraleer ik hier een stukje zo ben begonnen. De Amerikaanse voorverkiezingen, en dan met name het fenomeen Donald Trump, zijn namelijk bijzonder interessant.

Het leek er erg lang op dat Donald Trump niet aan de wetten van de politieke zwaartekracht onderhevig was. Dat hij met alles wegkwam : uitspraken die beledigend waren voor grote groepen kiezers, groteske beweringen en ronduit gevaarlijke inschattingen van de wereldsituatie gingen hand in hand met persoonlijke uithalen naar rivalen en grootspraak over de overwinningen die hij had behaald en nog ging behalen. Dat iedereen (ook ik, voor zover dat relevant is) enorm hadden onderschat hoe sterk zijn aanpak bij een deel van het Republikeinse kiespubliek zouden aanslaan, maakte dat hij één voor één de net iets redelijker tegenstanders uit de race wurmde. Die probeerden iets te veel om nummer twee te worden, en zo de uiteindelijke tegenstander van Trump. Die immers niet anders kón dan verliezen. Dat proces duurde veel te lang en speelde in de kaart van Trump, en zo blijven nu enkel nog Ted Cruz en John Kasich in de race. Beiden rekenen ze erop dat de uiteindelijke strijd pas op de Republikeinse conventie zelf wordt beslecht. Die richting lijkt het ook uit te gaan, omdat Trump nooit echt een meerderheid van de Republikeinen achter zich heeft gehad en zijn voorsprong, dankzij de kiessystemen in veel staten, opbouwde dankzij de verdeeldheid van zijn tegenstanders. Zodat het nu eindelijk lijkt dat de zwaartekracht toch vat op hem heeft. Hoe die conventie dan gaat verlopen, en op de Republikeinse partij de verdeeldheid waarmee ze gepaard zal gaan ooit nog te boven komt, is maar de vraag.

Ted Cruz heeft in elk geval goede kaarten. Hij lijkt in de meeste staten die nog moeten stemmen te gaan winnen. Maar het feit dat hij net iets gepolijster is dan Trump mag niet doen vergeten dat Cruz er een al bijna even radicale agenda op na houdt. Hij is de man die de voorbije jaren in de Senaat elk compromis met Obama verwierp, ook als dat bijvoorbeeld de sluiting van overheidsdiensten inhield. Dat in de VS het gevoel leeft dat de instellingen niet meer werken, komt voor een belangrijk deel door hem. Hij slaagde er overigens ook binnen de eigen partij in om zowat iedereen tegen zich in het harnas te jagen. En bereidde daarmee de weg voor Trump : wie gedurende jaren herhaalt dat alles rot is, moet niet verbaast zijn dat er iemand opdaagt die perfect bij de rottigheid past.

John Kasich was van bij het begin de meest redelijke Republikein. De enige die op een Europese schaal nog nét binnen het normale politieke spectrum zou vallen. Bij de Tories, of de CSU, of in sommige N-VA-kringen zou de man wellicht welkom zijn. Maar het moet al vreemd lopen wil hij de nominatie nog in de wacht slepen. Al kan er niemand voorspellen wat er op een "contested convention" kan gebeuren.

Overigens kan Trump ook gewoon alsnog genoeg stemmen binnenhalen en de Republikeinse genomineerde worden. In dat geval verwacht ik nog een onafhankelijke conservatieve tegenkandidaat uit het "mainstream" Republikeinse kamp. Mitt Romney lijkt me de meest logische keuze. Dat zou ook vermijden dat heel wat Republikeinen noodgedwongen hun voorkeur voor de Democratische kandidaat moeten uitspreken, wegens "alles beter dan Trump". Want dat soort oproep verwacht ik relatief massaal. Zelfs van pakweg George W. Bush (wiens vrouw eigenlijk al gezegd heeft voor Clinton te zullen stemmen).

Ook bij de Democraten is de race interessant, zij het gelukkig op een andere manier. Hillary Clinton heeft meer moeite dan verwacht om de zelfverklaarde socialist Bernie Sanders af te houden. Sanders is dan ook een respectabele kandidaat, die een deel van het politiek spectrum vertegenwoordigd dat in de VS vaak veel te weinig aan bod is gekomen. Dat een naar Europese normen nog redelijk gematigd maar wel klassiek oud-links verhaal nu een vrij brede aanhang lijkt aan te spreken is een interessante ontwikkeling in het Amerikaanse politieke landschap.

Toch gaat Hillary het halen bij de Democraten. En daarna wellicht ook in de presidentsverkiezingen zelf. Gelukkig maar. Ze is de enige van de kandidaten die gewoon de bekwaamheid heeft voor de functie, ze is de enige die een stuk van de verandering kan brengen die de VS nodig heeft en tegelijk de beste delen van de erfenis van Obama kan vrijwaren. En de wereld verdient het ook gewoon dat een vrouw het Witte Huis niet alleen mag inrichten, maar ook mag leiden. Neen, ze is niet de meest inspirerende politica ooit. En ze heeft enkele foute keuzes gemaakt in het verleden (haar huwelijk hoort daar vanuit politiek perspectief alleszins niet bij, al kan ik me menselijk voorstellen dat het haar af en toe wat te veel is geworden...). Maar de vergelijking met haar tegenkandidaten laat geen ruimte voor een fotofinish, die laat ze met verve ruim achter zich.

Om door de (bouw)grond te zakken...

10 04 2016 - 14:14


Wiskunde Vorig jaar voerde de gemeenteraad een activeringsheffing in, een belasting op onbebouwde bouwgronden. Ik heb toen het verwachte effect van die maatregel eens uitgerekend. Ik kwam uit op een bijkomend aanbod van één extra bouwgrond... per eeuw. De belasting kwam er toch, maar het schepencollege geloofde er zelf ook niet rotsvast in. Want pas na meer dan een jaar werd aan de inning begonnen. En toen werd het pas écht interessant...

Heel wat gronden hebben namelijk meer dan één eigenaar. Al die eigenaars zijn hoofdelijk aansprakelijk voor de hele belasting. Dat betekent dat ze elk kunnen aangesproken worden om de volle pot te betalen. Hoe ze dat onderling moeten verdelen, ligt niet vast. Dat is niet de zorg van het gemeentebestuur.

Maar... ze kunnen wel elk individueel een vrijstelling krijgen. Zo is één bouwgrond per kind vrijgesteld. En wie naast een onbebouwde grond woont wordt voor dat stuk (in principe) ook vrijgesteld.

Een eenvoudig voorbeeldje : vier zussen hebben samen drie bouwgronden geërfd. De oudste zus heeft drie kinderen, de volgende twee, de derde één en de vierde heeft geen kinderen. Samen zes kinderen, maar... ze moeten voor alle drie de gronden toch betalen. Want de oudste zus heeft dan wel een vrijstelling voor alle drie de gronden, de drie andere hebben die niet. En ze zijn allemaal hoofdelijk gehouden tot het betalen van de héle belasting. Ze moeten dat onderling maar verdelen - en ze mogen kiezen voor welke grond ze een vrijstelling vragen, om op die manier een zo groot mogelijk deel van de rekening bij een ander te laten belanden. Als er nog eentje van hen naast één van de percelen woont, dan wordt het helemaal interessant. Afhankelijk van de strategie van de ene, verandert dan de optimale strategie voor de andere. Waarbij het Nash-evenwicht (de waarschijnlijke speltheoretische uitkomst) niet noodzakelijk de uitkomst is waarbij het minste belastingen moet worden betaald.

Leuk voor economisten (dit is veruit het interessantste dossier op dat vlak in mijn carrière als raadslid) maar niet erg goed voor de familierelaties. Zeker niet als je weet dat het gemeentebestuur niet alle zussen uit het voorbeeld heeft aangeschreven, maar enkel de oudste zus. Die dus de anderen maar op de hoogte moest brengen. Waar ze zelf geen belang bij heeft.

Om de complexiteit nog wat te verhogen (dat kan) zijn er ook vrijstellingen die niet naar de aanvrager maar naar het stuk grond verwijzen. Alleen zijn er enkele daarvan in het reglement erg knullig omschreven.

Kafka leeft en resideert aan het Heuvelplein. Maar waar ik een jaar of vier geleden nog veronderstelde dat hij daar bij de administratie werkzaam was, blijkt hij het ondertussen tot collegelid te hebben gebracht...

Fail

7 04 2016 - 9:12


ZonesBrussel Er gebeurt iets dramatisch in een land. De buitenlandse pers komt neergedaald en analyseert en (ver)oordeelt bliksemsnel. Het land zelf herkent zich niet volledig in het portret : sommige fenomenen zijn uit hun context gehaald of worden verkeerd geïnterpreteerd. Er sluipen feitelijke fouten in de teksten. De analyse wordt genegeerd, verworpen, afgezworen, geridiculiseerd. Want ze past niet in het zelfbeeld, in het nationale debat.

Mijn ervaring is dat de analyse in de regel voor ongeveer de helft juist is. Dat brengt je dicht bij de parabel van het glas dat half vol of half leeg is. Wie dat glas over zijn hoofd uitkapt, kan dat niet zo heel veel schelen. Die wordt in elk geval nat.

België is dus geen failed state. Maar er gaat hier wel heel veel mis. En het loont bijzonder de moeite om door een buitenlandse blik naar ons land te kijken. Ook al omdat per definitie het grootste deel van de wereld dat doet, en dus heeft die blik impact - ook wanneer hij vertroebeld is. Zo loonde het de voorbije weken (eigenlijk altijd) absoluut de moeite om Politico te volgen. Maar ook elders in de buitenlandse pers verschenen harde maar niet helemaal onjuiste analyses. Het zou gezond zijn mochten we die niet zomaar op basis van onvermijdelijke fouten afschrijven.

Tenslotte ben ik van mening dat de VN een resolutie moet stemmen die oproept om de politiezones in Brussel te fusioneren, en sancties moet voorzien bij het niet naleven ervan.

Schuilplaats

31 03 2016 - 17:53


Amsterdam2016 Nederland heeft het EU-Voorzitterschap overgenomen van Luxemburg. Dat verandert vooral de richting van de trein die ik moet nemen om naar de bijhorende vergaderingen en conferenties te trekken. Nederland heeft voor die vergaderingen een schitterend tijdelijk complex opgetrokken aan het Scheepvaartmuseum in Amsterdam. En dat is sowieso een stad waar het steeds aangenaam vertoeven is. En vlak bij de deur, natuurlijk.

Het toeval -geholpen door de IS-terroristen- maakte dat ik voor een lang geplande citytrip naar Wenen ook via Amsterdam moest reizen. Zodat ik de stad op een week tijd alvast drie keer mocht bezoeken. Ik stelde bij de buitenlandse collega's vast dat ze niet alleen mij tijdelijk soelaas bood na de dramatische gebeurtenissen in Brussel. In een korte gelegenheidsspeech (op een boot op de grachten !) verwees ik daarom naar de woorden van Kris De Bruyne "Je bent er vogelvrij, omdat er alles kan, zo dichtbij en toch zo ver is Amsterdam". Uit een prachtig lied dat zelden zo waar aanvoelde.

"Je kan er naar Van Gogh gaan kijken, dat zou je eigenlijk wel eens moeten doen." Die tekstregel heb ik dan weer niet geciteerd. Ik heb het gewoon gedaan. Ik was nog nooit in het Van Goghmuseum geweest, maar De Bruyne heeft gelijk.

Net zoals, een beetje tot mijn verbazing, ook het Kunsthistorisches Museum in Wenen een must bleek voor wie de schilderkunst van de Lage Landen weet te appreciëren - daar is ongetwijfeld een erg goede historische verklaring voor, gelet op het voormalige Oostenrijkse bestuur van onze contreien. Ik was al enkele keren in Wenen geweest en had een bezoek zelfs nooit overwogen. Blijkt nu dat zowat het halve oeuvre van Breugel daar hangt. En een grote collectie van Rubens. En "De Koning drinkt" van Jacob Jordaens. En nog wat grote Italiaanse meesters.

Ook niet zover, Wenen. En al of niet met een koffie, een stukje Sachertorte of een Wienerschitzel bovendien bijzonder genietbaar. Maar toch : voor Amsterdam-Centraal kan je gewoon de trein nemen in Roosendaal. Dat zou je eigenlijk toch een keer meer moeten doen.


Bladen : << Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende >>

Reageren ? info@tombevers.be

 
t Webwoning
Ingang
Waarom deze site ?
Privé : Facebook
Professioneel : LinkedIn
Professioneel : Twitter (EN)
Mijn roots : het jeugdwerk
 
Eerder gepost
Essen (algemeen)
Politiek (Essen)
Politiek (algemeen)
Politiek (buitenland)
Buitenland (algemeen)
Sport
Religie
Televisie
Treinergernissen
 
Politieke activiteiten
Mijn politiek CV
Mijn politiek verhaal
Mijn voorstellen
N-VA/PLE Nieuwsflits
 
Sites : mijn ontwerp
N-VA/PLE
Essen in Beeld
ESAK
Dosko@Volkshuis
Lijn 12
KSJ Essen
Ronde van Essen